Griekenland heeft het hoogste kaasverbruik per persoon van Europa, en dat zie je terug in de variatie. Doordat het landschap bergachtig en droog is, wordt er veel meer met schapen- en geitenmelk gewerkt dan met koemelk. Naast de bekende pekelkaas kent het land harde bergkazen, kazen die je in de pan bakt en zachte wei-kazen die eerder in een dessert dan op brood belanden.
| Bekendste kazen | Feta, graviera, kefalotyri, kasseri, manouri, mizithra |
| Melksoorten | Vooral schaap en geit, soms aangevuld met koemelk |
| Typisch | Pekelkazen en kazen gemaakt van wei |
| Beschermde namen | Feta, Graviera Kritis, Kasseri, Ladotyri Mytilinis |
| Rijping | Van vers tot ongeveer twaalf maanden |
Feta en de pekelkazen
Feta is een beschermde naam en mag alleen zo heten als hij in vastgelegde delen van Griekenland is gemaakt van schapenmelk, eventueel aangevuld met maximaal dertig procent geitenmelk. De kaas rijpt in blokken in pekel, wat hem zout, friszuur en kruimelig maakt. Kaas van koemelk in een vergelijkbare stijl heet officieel geen feta.
Naast feta zijn er andere pekelkazen die minder bekend zijn. Telemes lijkt sterk op feta maar wordt vaker met koemelk gemaakt. Katiki uit Domokos is juist zacht en smeerbaar, met een frisse, licht zure smaak die goed werkt als dip.
Graviera en de harde bergkazen
Graviera is qua volume de tweede kaas van het land en is geïnspireerd op de Zwitserse bergkaastraditie. De versie van Kreta wordt van schapenmelk gemaakt en rijpt minstens vijf maanden, wat een vast deeg oplevert met een nootachtige, licht zoete smaak. Ook Naxos en Amfilochia hebben hun eigen beschermde graviera.
Kefalotyri is harder en veel zouter, met een korrelige structuur en kleine gaatjes. Hij wordt vaak geraspt over pasta of ovenschotels gebruikt. Kefalograviera zit qua smaak tussen beide in en is de klassieke keuze voor gebakken kaas.
Kazen die je bakt
Saganaki is een gerecht waarbij een plak kaas in een pannetje wordt gebakken tot hij van buiten korstig is en van binnen zacht. Daarvoor gebruik je kazen met een laag vochtgehalte en een hoog smeltpunt, zoals kefalograviera, graviera of kefalotyri. Ze zakken dan niet uit elkaar in de pan.
Kasseri is een pasta filata kaas van schapenmelk, soms met geitenmelk, met een soepel en elastisch deeg. Hij is milder dan de harde kazen en smelt juist wel goed, waardoor hij vaak in tosti's, ovenschotels en op vlees wordt gebruikt.
Griekse kaas proberen
Bekijk het aanbod Griekse kazen en ontdek wat er naast feta nog meer te proeven valt.
Bekijk Griekse kazenWei-kazen: manouri, mizithra en anthotyros
Na het maken van harde kaas blijft er wei over, en daar wordt in Griekenland nog een tweede kaas van gemaakt. Mizithra is de eenvoudigste vorm: vers, zacht en licht zoet. Laat je hem drogen en zouten, dan ontstaat de harde xinomizithra die je kunt raspen.
Manouri is de rijkere neef, waarbij room aan de wei wordt toegevoegd. Het resultaat is een witte, romige kaas met weinig zout die vaak met honing en noten als dessert wordt gegeten. Anthotyros zit daartussenin en wordt zowel vers als gedroogd verkocht.
Griekse kaas in de keuken
De meeste Griekse kazen zijn zout, dus houd daar rekening mee bij het kruiden van een gerecht. Bij een salade voeg je pas zout toe nadat je de kaas hebt geproefd. Wil je een blok feta minder zout maken, laat hem dan een half uur in koud water of melk liggen.
Voor een kaasplank combineer je een stuk schapenkaas met een romige wei-kaas en wat harde graviera. Geef er honing, olijven, verse vijgen of paprikapasta bij. Doordat veel Griekse kazen ook van geitenkaas zijn gemaakt, herken je vaak die typische frisse, licht scherpe toets.